Yeni Parti’nin kurultayını yaparak kuruluş sürecini tamamlamasından iki gün sonra Sözcü TV’ye de el konuldu. İş çığırından çıkıyor. Ahlaki ve siyasi meşruiyeti tükenen iktidar, devletin zor aygıtlarını fütursuzca harekete geçirerek ömrünü uzatmaya çalışıyor. Bu gelişme, iktidarın yumuşama ya da uzlaşma gibi bir adımı atmayacağını gösteriyor. Bu olay, saldırıyı savuşturmak için geri çekilmenin çözüm olmadığını ortaya koyuyor. Çarenin her hal ve şartta mücadele etmek olduğunu, kötülükle uzlaşılamayacağını kanıtlıyor.
Önce Yeni Parti’nin kurultayını değerlendirip ardından Sözcü olayını ele alacağım.
YENİ SİYASET
Kurultayın en önemli yanı yapılabilmiş olmasıydı. Çünkü iktidarın, muhalefeti etkisizleştirmek için devletin bütün gücünü hoyratça kullanmasına karşın başarılı olamadığını ortaya koydu. Kurultay başarıyla yapıldı. İktidarın bu alanda sonuç alamadığı ortaya çıktı. Daha önemlisi; iktidarın ahlaki ve siyasal meşruiyetini yitirdiği tescil edildi. Baskının daha da artacağı, ancak muhalefetin de sertleşeceği bir toplumsal mücadele dönemi açıldı. Ülkenin ve toplumun kaderinin yeniden çizileceği bir dönemin içindeyiz. Ve buradayız.
Bu nedenle, iktidarın CHP’yi paralize ederek bir anlamda devşirdiği, en büyük muhalefet örgütünü devlet kapısına bağladığı bir siyasal çatışma/kavga sürecinde Yeni Parti’nin kuruluşunu, çok değerli bir zaman kaybına yol açsa bile, tamamlaması önemliydi. Bu nedenle, kurultayın yapılmış olması en önemli sonuçtur, diye değerlendiriyorum.
Kurultayda parti kimliği, yani ideolojik-felsefi tercihleri de olabildiği kadar net bir şekilde ortaya konuldu. Cumhuriyetçi, sol ve Kemalist birikimi içeren bir sosyal demokrat parti olduğu, genel başkanın ağzından ilan edilerek, bu konudaki spekülasyonlara son verilmesi de (ki en önemlisi merkez parti eleştirisiydi) birincisi kadar önemli olan diğer sonuçtur.
ÖRGÜTSEL DEMOKRASİ
Büyük resim budur. Ayrıca, kurultayın bir kargaşa ve kaos ortamı yaratmadan, örgüt ve salon disiplini içinde yapılması, zamanında toplanması ve bitirilmesi de ayrıca not edilmelidir. Gazetecilik yaşamımda (ki 40 yılı doldurdum) izlediğim hiçbir CHP ya da SHP (hatta sosyalist parti) kurultayında görmediğim bir durumdu. Okuduğum ve izlediğim haberlere göre, genç ve kadın katılımının yüksekliği de dikkat çekici başka bir farklılıktır.
Bu anlamda, Parti Meclisi üye sayısının aşırı yüksek olması, karar alma dinamizmini engelleyecek bir hantallığa yol açabileceği eleştirilerini ise doğru ve önemli bulmuyorum. Çünkü, PM üye sayısının bir kereye, yani kuruluş kurultayına özgü olarak 80’den 160’a çıkarıldığı belirtiliyor. Demek ki kuruluş sürecinin bazı gereklilikleri nedeniyle ihtiyaç duyulmuş diye bakılmalıdır.
Asıl önemli olan, aktif üyelik ve örgüt içi demokratik düzenlemedir. Genel başkan dahil, yöneticilerin bütün üyenin katıldığı seçimlerle belirlenmesidir. CHP’nin yozlaşmış delege sisteminin terk edilmesidir. Partinin, toplumun katılımıyla, halkın verdiği paralarla kurulmasıdır. Sürece hem yukarıdan aşağıya doğru liderlik yapılması hem de aşağıdan yukarıya partinin inşa edilmesidir. Asıl kazanımlar bunlardır.
ÖZEL’İN KONUŞMASI
Özgür Özel’in kurultay konuşması da partinin ideolojik-politik hattının belirlenmesi, hedeflerinin net şekilde ortaya konulması, dönem analizi ve iktidar perspektifinin kararlılıkla ifade edilmesi bakımından kendi bağlamı ve çizgisinde gayet iyiydi. Hitabet, nitelik ve terminoloji bakımından da, heyecan, salona hakimiyet bağlamında da yerli yerindeydi. Kurultay Özel’in liderliğini tescil etti. Ekrem İmamoğlu’nun Silivri’de sergilediği direnişi daha da yükseklere taşıdığını ortaya koydu. Yeni hareketin iki lideri olduğu, Özel ve İmamoğlu’nun güçlü bir ikili oluşturduğu da tescil edildi. Kaçınılmaz ve nesnel olarak liderlikte öne çıkan Özgür Özel’in yol arkadaşlarını terk etmediği, etmeyeceği, vefa duygusu ve ilkesine yüksek bir değer biçtiği bir kez daha görüldü.
Kurulu düzen siyaseti ve sistem partilerinde; ihanetin, yol arkadaşını satmanın, itirafçılığın, iktidar partisine kapağı atmanın neredeyse "vakayı adiyeden" sayıldığı bu günlerde; yoldaşlık, siyasal inanç ve kararlılık gibi değerlerin önemli olduğu tartışmasızdır. Özel’in kurultay konuşmasında bütün bunlar vardı. Konuşmada benden de söz etmesi ve dayanışma göstermesine teşekkür ediyorum. Hem benim için hem de basın özgürlüğü mücadelesi bakımından anlamlıdır.
TARİHSEL GÖREV
Artık asıl sorun, Yeni Parti’nin solunda anlamlı bir siyasal ağırlık, bir güç odağı oluşturmaktır. Demokratik ve Cumhuriyetçi bir ittifak ve solda dengeyi kurmak bakımından bu bir gerekliliktir. Çünkü, iktidarın muhalefet alanının en büyük gücünü dağıtma ve etkisizleştirme hamlesi, verdiği hasara karşın, yenilgiye uğratılmıştır.
Geniş bir demokratik cumhuriyetçi cephe, onun eksenini oluşturacak bir Kemalist-sosyalist ittifakı, ülkeyi aydınlığa çıkarabilir. Solu olmayan bir demokrasi olmaz.
Tarihsel görev ve toplumsal sorumluluk, ülkenin bir diktatörlüğe, totaliter bir rejime sürüklenmesini önlemektir. Yakın ve vahim tehdidi yenilgiye uğratmaktır. Cumhuriyeti ve demokrasiyi tarihsel ve devrimci temelleri üzerinde zenginleştirerek yeniden kurmaktır. Bu büyük ve zorlu tarihsel sorumluluk/görev dikkate alınmadan hiçbir siyasal hesap, hatta günlük bir program bile yapılamaz.
ŞAYET!
Yeni Parti kuruluş sürecine ve ülkenin içinden geçtiği dönemece bu bağlamda bakmak gerekiyor. Kürt ulusal demokratik hareketinin, iktidarın yedeğine düşmesini önleyecek politik ***** ve perspektif de buradan geliştirilebilir. Siyaset güçle yapılan bir iştir.
Artık alanlara çıkmak, demokratik mücadeleyi yükseltmek, gericiliği ve faşizmi yenilgiye uğratmak için harekete geçmek zamanıdır. AKP’nin, cumhuriyetin tasfiyesini tamamlayarak kurmaya çalıştığı rejime, onun eksenine yönelmeden; siyasal mücadeleyi ideolojik savaşım ile tamamlamadan demokratik hedeflere ulaşılamaz.
Bir iktidar değişikliği için, son 20 yıldır iç ve dış dinamikler hiç bu ölçekte örtüşmemişti. Şayet daha önce CHP ve solun yaptığı bazı büyük hatalara düşülmezse "vakit tamam" denilebilir.
Bu konuyu bağlarken; Yeni Parti’nin kurultay öncesinde yayınladığı "Manifesto" ve kurultay kararıyla kabul edilen "Sonuç Bildirgesi" adlı iki önemli politik metne de dikkat çekmek isterim. Bu iki "resmi" metin, partinin kimliği ve siyasal rotası hakkındaki kimi belirsizlikleri giderici nitelikte.
SÖZCÜ TV DERSLERİ
Önce TELE1, sonra Halk TV, şimdi de Sözcü TV… Son bir yıl içinde üç bağımsız televizyon kanalına iktidar tarafından, hukuk dışı yöntemler ve anti-demokratik bir tutumla el konuldu. Üçü de "muhalif" yayın yapıyor ve toplam televizyon izleyicisinin yaklaşık yüzde 60’ına ulaşıyordu.
Sözcü TV’nin, varılan anlaşma sonucu denetimli ve onaylı haber bültenleri yayınlanacağı belirtiliyor. Böyle bir anlaşma, yani atanan kayyum heyetinin onayladığı haberleri yayınlamak kötü bir uzlaşma. Gerçeği gölgelemek olacak. Kimseyi kırmak istemem, ama doğru bulmadığımı belirtmek zorundayım.
Öncelikle vurgulamak isterim ki; Sözcü TV’ye TMSF eliyle kayyum atanması ve hukuk dışı gerekçelerle yürütülen soruşturmayı şiddetle protesto ediyorum. Kalbim Sözcü TV’deki arkadaşlarımız ve meslektaşlarımızla birliktedir.
Eğer Türkiye, TELE1’e el konulmasına kurulan beşinci sınıf tertibe yeterince etkin, yaygın, örgütlü ve güçlü bir tepki gösterebilseydi ne Halk TV’ye ne de Sözcü TV’ye bu kadar kolay kayyum atayamazlardı. Bir yıl önce TELE1’in savunulması için büyük bir barikat kurulabilseydi, ülkenin sesi böyle fütursuzca kesilemezdi. Ancak, bu bir şafak karanlığıdır, aydınlık yakın.
Belli ki; "fon vurgunu" konuşulmasın istiyorlar. Dokunulmazlıkların kaldırılmasına hazırlandıkları, Yeni Parti liderine de uzanacak bir tezgah kurmaya çalıştıkları anlaşılıyor. Elbette bir "baskın" erken seçim ortamını hazırlamak ve bu amaçla muhalefetin erişim/yayın imkanlarını yok etmek istedikleri de güçlü bir olasılıktır.
Ancak, TELE1, Halk TV ve Sözcü TV’ye el konulması; aynı zamanda iktidarın ülkeyi eskisi gibi yönetemediğinin, ideolojik ve siyasal acizliğinin de en önemli kanıtıdır. Bir güç gösterisi değil, bir güçsüzlük ifadesidir. Bir tükenmişlik halidir.
Diğer taraftan; Sözcü TV’ye 17 Kasım 2026 tarihinde el konulması, son yıllarda gözlemlediğimiz bir yaklaşımı da boşa çıkarmıştır; mücadele yerine geri çekilme anlayışı çökmüştür… Medyada, açıkça demokrasiyi tasfiye eden, hak ve özgürlükleri kısıtlayan iktidara itiraz yerine, "merkez medya" alanına çekilmenin, bağımsız gazetecilik yerine "temkinli" yayıncılığı tercih etmenin çare olmadığı, dramatik şekilde kanıtlanmış oldu. Demokrasi ve diktatörlük, halk ve oligarşi, mazlum ve zalim arasında tarafsız olunmaz. Haberin objektif olması ve gerçeğe sadakat ile "tarafsızlık" birbirine karıştırıldı.
Sanırım, TELE1’in ünlü hikayedeki "sarı öküz" olduğu anlaşılmıştır. O dönemde Sözcü grubunu tam yetki ile yönetenlerin destek ve dayanışma yerine, pek "ulusalcı" gerekçelerle TELE1’den uzak durmasını ise unutmak mümkün değil. (Neyse ki, sonra düzeltildi.) Kötülükle uzlaşılmaz, onunla ancak mücadele edilir. Çünkü, sıranın size geleceği kesindir. Umarım gerekli ders çıkarılır. Haberde yarışmak farklıdır, ticari ve fırsatçı rekabet başkadır.
Bizim, bağımsız medyayı ayakta tutmak için ucuz rekabete değil, dayanışmaya ihtiyacımız var.





