Kaçtığımız yerde

Çok sevdiğiniz bir film veya dizi üzerinden yapılmış bir “sad edit”, ardından birkaç komik kedi videosu ve peşine herhangi bir influencer’ın çektiği ürün reklamı geliyor. Birkaç saniye önce gördüğümüz o hüznün yerini sahip olduğunuzu bile bilmediğiniz bir sorundan kurtulma vaadi alıyor. Sonra tabii ki başka bir videoya geçiyoruz. Bütün bunlar aynı ekranda, aynı hareketle, parmağımızın ucunda yaşanıyor. Her birine ayıracak birkaç saniyemiz var. Herhangi biri hakkında bir şey hissedecek kadar durup durmadığımız ise başka bir mesele.

Fontaines DC’nin beşinci albümü Dopamine Chamber, bu manzaranın ortasında kendimize ne olduğunu sorguluyor. İrlandalı grup, 2019’da yayımladığı ilk albümü Dogrel ile Dublin sokaklarından sesleniyordu. Bugünse sokaklardan telefonlarımızın ekranına ve zihnimizin içine uzanan bir yolculuğun sonunda, insanın kendisiyle baş başa kaldığında neden bu kadar rahatsız olduğunu anlamaya çalışıyor.

Grian Chatten, albüm öncesinde NPR’a verdiği röportajda yaşadığımız dönemi “dikkat dağınıklığının görkemli çağı” olarak tarif ediyor. Dünyanın korkutucu halinden kaçmanın, kendimizi oyalamanın bir tür hayatta kalma yöntemi olduğunu da ekliyor. Kimseyi suçlamıyor. Kendisi de aynısını yapıyor.

Belki de Dopamine Chamber’ın en iyi tarafı da bu. Ekran başında oturup durmadan yenilik arayan dinleyicisine yukarıdan bakmıyor. İçine düştüğümüz döngünün farkında ama buradan nasıl çıkacağımızı bildiğini iddia etmiyor. Bunun yerine bu döngünün cazibesini ve huzursuzluğunu aynı anda hissettiren şarkılar yapıyor.