Bir sabah TELE1’e geldiler. Polis ordusuyla kanala girip yayını durdurdular. Merdan Yanardağ gibi yurtsever bir gazeteciyi “siyasi casusluk” gibi absürt bir suçlamayla gözaltına alıp tutuklamayı bile beklemeden kanala kayyum atadılar.

Başka bir sabah Halk TV’ye geldiler. Polis ordusuyla kanala girip yayını durdurdular. Halk TV’nin sahibi Cafer Mahiroğlu ile ilgili birtakım iddiaları gerekçe göstererek ülkenin en çok izlenen haber kanalına el koydular.

Dün sabah ise Sözcü TV’ye geldiler. Yine polis ordusuyla kanala girip yayını durdurdular. Tıpkı Halk TV’ye yaptıkları gibi Sözcü’nün sahibi Burak Akbay hakkındaki iddialar üzerinden kanalı susturdular.

Başsavcılık, Sözcü TV kurulmadan önce 2016’da ortaya atılan “FETÖ’ye finansman sağlandı” iddiasına işaret etse de Bahçeli hakikati açıkça söyledi. Kanala neden kayyum atandığına ilişkin soruya, “Bu sorunun sebep ve sonuçlarını Sözcü yöneticilerine sormak lazım. Orada her akşam konuşmalarına dikkat etmeden her şeyi konuşan insanlara sormak lazım” diyerek Sözcü’nün aslında neden hedef alındığını saklama gereği duymadı.

“Yayın devam edecek” dendi ama devam eden yayının bilinen Sözcü TV ile pek alakası yok. Yeni Parti'nin fon skandalına ilişkin ikinci dosyayı açıkladığı saatlerde, kayyum yönetiminde haber bülteni yayınlamaya devam eden Sözcü TV, Hırvatistan’da bir motosiklet sürücüsünün havaya uçtuğu kazayı ekrana taşıdı. İşte kayyum tam da bunun için atandı.

Her şey sadece 13 ayda olup bitti. Türkiye’nin en çok izlenen haber kanalları birbiri ardına susturuldu. Halkın gündemi takip ettiği, ülke gerçeklerini öğrendiği, iktidara yönelik eleştirileri dinlediği, merak ettiği konulara dair fikrini derinleştirdiği, kimi zaman da ortak aklın, iradenin ve sağduyunun gelişmesine ***** hazırlayan bu kanallar artık bildiğimiz yayın çizgileriyle faaliyet göstermiyor.

Bu sadece medyayı hedef alan bir saldırı dalgası değil. Ülke muhalefetsiz, seçimsiz, alternatifsiz bir düzene doğru sürüklenirken medya da elbette bundan payını alacaktı. Çünkü toplumları karanlığa hapsetmek için yurttaşın gözünü, elini bağlamanız, kulağını tıkamanız gerekir. Bağımsız medyayı susturmak, halkı körleştirmek ve dilsizleştirmektir.

Erdoğan, 11 Ocak 2014’te Çalışan Gazeteciler Günü için yayınladığı mesajda “Demokrasi, şeffaflık ve ifade özgürlüğünün en temel unsurlarından biri, tarafsız ve özgür basının varlığıdır” demişti. Aradan yaklaşık 13 yıl geçmesine rağmen bu mesaj hâlâ AKP’nin internet sitesinde duruyor. Basın bugün özgür olmadığına göre demokrasi, şeffaflık ve ifade özgürlüğü de tehlikede demektir. Erdoğan, kendi deyimiyle, “demokrasi tramvayı”ndan ineli çok oldu ama geçmişte dile getirdiği bu görüş son derece doğruydu!

İşin özü şu: Rejim, halkı kendi varlığının sürmesi gerektiğine ikna edemiyor. Başta ekonomi olmak üzere ülkede işleri yoluna koyamadığı gibi geleceğe ilişkin iyimser bir beklenti de yaratamıyor. Üstelik bütün bunların üzerine fon vurgunu gibi tarihi bir skandal patlıyor. İktidarın kitleleri kendi bayrağı altında bir araya getirecek bir siyasi hikâyesi yok. Yaşananları izah edebilecek söylem ve inandırıcılık kapasitesine de sahip değil. Bu nedenle oy tabanı da giderek daralıyor.

Dolayısıyla saldırmaktan, karşı tarafı dağınık ve odaksız hale getirmekten başka bir strateji kuramıyor. Mevcut muhalefetten çok korktuğu için değil sadece, daha etkili bir muhalefetin oluşması potansiyelinden korktuğu için operasyonlarda hız kesmiyor. Baskının dozunu giderek daha da artıracaklar. Ki zaten önemli bir aşamayı geride bıraktılar.

Medyaya vurulan darbelerle, gazetecileri tutuklamakla, sosyal medya hesaplarını engellemekle, erişim yasaklarıyla kendileri açısından hayli büyük bir mesafe kat ettiler. Muhalefetin cumhurbaşkanı adayı da 20 aydır cezaevinde. Muhalif belediye başkanları da öyle… Ana muhalefete ise “mutlak butlan” tuzağı kuruldu.

Süreç ağır ama mesele basit. Böyle bir düzene evet mi, hayır mı? Kınamalar, “kaygıyla izliyoruz” demeler, eğer siyasi bir duruşla pekiştirilmiyorsa bir şey ifade etmiyor. Yoksulluğa, yolsuzluğa, kayırmaya, hileye, eşitsizliğe, baskıya, sansüre, hukuksuzluğa, irade gaspına, geleceksizliğe, huzursuzluğa, kasvete, kedere, endişeye devam mı, tamam mı? Lafı dolandırmadan, sözü eğip bükmeden, ikili oynayıp esas sorunu ikincil bir tartışmaymış gibi ele almadan net olmak gerek.

Eğer muhalefet aktörleri, milyonların sesine kulak verip demokrasinin temel taleplerinde ortaklaşırsa, iktidar hangi baskı aracını kullanırsa kullansın bu karanlık tünelden çıkmak mümkümdür.

Bir sabah gelenler, bir akşam giderler.